Vrijdag ging ik met Cindy naar Guido Weijers. Om kwart over zeven kwam Cindy aanlopen en ik moest m’n schoenen nog aandoen (jaja, foei Nicole, let toch eens op de tijd). Cin d’r pa reed ons naar de Meervaart. Onderweg stopte we haar camera en portomonee in mijn tas want ik moet altijd een tas meenemen en zij niet. Tot mijn grote verrassing kwam ze ook nog met een cadeautje aanzetten! Want ik was twee daagjes geleden jarig geweest (gefeliciteerd Nicole! dankjewel lezer!). Het was een hempje met streepjes. Very vet, dankje poppedijn!
Om kwart voor acht (ofzoiets) kwamen we bij de Meervaart aan. We liepen naar binnen, jassen afgeven enzo, en toen bleek de deur van de zaal al open te zijn. We gingen zitten (rij 10, stoel 4 en 6) en we hadden goed zicht! Voor kort. Toen kwamen er een man en een vrouw voor ons zitten waardoor we niks meer zagen. "Zullen we vragen of hun om willen ruilen?" "Dat willen ze vast niet." "Nee." "Kan wel vragen of hun met elkaar om willen ruilen." "Ja doe dat maar." "Vraag jij het?" "Nee." "Jees. Ik vraag het wel weer." Ze gingen ruilen en wij konden alles weer goed zien. Om tien voor half 9 (5 minuten te laat Guido!) gingen eindelijk de lichten uit en kwam Guido op. Ik ga niet de hele show vertellen maar wel een paar dingen.
Het begon met dat je werd welkom geheten op een projectiescherm. Er werden allemaal families welkom geheten die ook echt in de zaal zaten. Want als er een naam stond hoorde je in de zaal "Hey!". Toen stond er "Maar we zijn echt blij met de rasartiest die in de zaal zit. We noemen geen namen. Maar hij zit op rij 3 stoel 7." En dan scheen er een lamp op hem. (Die quote is niet precies zo he, maar wel zoiets). Daarna zag je Guido achter een scherm staan waar je dan z’n schaduw doorheen ziet. En toen begon ie met z’n praatje. Hij deed ook een spreekbeurt over de kip. Hij had een heel dik boek met een heel klein plaatje van een kip en die liet hij aan iedereen zien. Hij deed z’n boek dicht en er stond een hele grote kip op de kaft, dat was wel grappig. Ook ging hij een ei laten zien. Die moest de hele zaal dan zo doorgeven. En de laatste persoon die het ei had die moest zeggen "Guido, ik heb het ei!". Dat moesten we allemaal nog even oefenen. Wij hebben het ei ook nog vast gehad. Nouja, Guido ging door met z’n show toen er opeens iemand schreeuwde "Hee Guido, vangen!", dat was wel lollig.
Ook deden we bingo. Iedereen had een flyer met een code erop en als jouw code op het grote scherm stond had je de dvd gewonnen! Wij in ieder geval niet, wel bijna.
Ik heb echt gelachen bij een stukje. Guido was gewoon serieus aan het praten toen de zaal opeens donker werd en je twee lieveheersbeestjes op het scherm zag die het aan het doen waren en Guidotje achter z’n schaduwscherm ging staan en ook zulke bewegingen maakte. Daarna werd de zaal weer licht en ging hij verder over z’n oma.
Als je meer wilt weten moet je zelf maar naar z’n show gaan, ookal word dat moeilijk want alles is uitverkocht. "Je vraagt je misschien af waarom ik geen speellijst op m’n flyer heb staan. Tsja, als toch alles uitverkocht is.." "Laatst hoorde ik dat Hans Teeuwen mij egoxefstisch vindt.. ik zei ‘Hans wie?!’"
Na de show gingen we even wachten op Guido want we wouden met hem op de foto maar toen ie z’n kleedkamer uit kwam kwamen er gelijk allemaal mensjes om hem heen staan waar ie uren mee stond te praten, toen zijn we maar weg gegaan. Het is ook een beetje aso om door hun gesprek te vragen "Zeg mogen wij nog ff op de foto, we motte weg.", nietwaar?
Cin’s paps bracht ons ook weer naar huis want mijn moeder moest werken. Het was megasuperdupervettig. Yeah.